We kennen elkaar ruim 2,5 jaar. Ik noem haar tegenwoodig graag 'mijn Margret'. Dit is de vrouw die elke dag onze troep op ruimt, voor ons kookt, de was doet, opvouwt en weer in de kas legt. Mijn gezeur af en toe aan hoort en ik heel soms de hare. We hebben zo'n 500 dagen gespendeerd samen, dag in dag uit. We werken immers thuis, en onze Margret voorziet ons elke paar uur met koffie, thee en koekjes. Een paar maanden geleden vertelde ze dat ze erachter is gekomen dat haar man vreemd gaat met haar buurvrouw.

Er word hier hard gewerkt. Reinier blijft maar opdrachten binnen krijgen voor websites. Terwijl de jonge gast die we wilden aannemen (hij was zelfs door de strenge Mountbatten testen gekomen) helaas zijn excuses aanbood. Hij was nog niet klaar met zijn huidige baas en kon daardoor niet zomaar overstappen naar een avontuurlijke carrière bij Mountbatten. Zul je net hebben, vind je iemand die geschikt lijkt, zegt hij uiteindelijk toch nee. En waarom? Omdat hoogstwaarschijnlijk zijn huidige baas nog 6 maanden salaris aan hem moet uitbetalen en als hij nu adieu zou zeggen, wel kan fluiten naar dat geld. Helaas kunnen wij op dit moment ook niet zomaar even 6 maanden salaris uit onze beurzen trekken. Tja, dus nu word onze vacature weer opnieuw rond gestuurd en zo houden wij ons een beetje bezig.

We hebben een druilerige dag vandaag en we zitten allemaal met en dikke trui aan achter ons bureau. O, ik heb nog wel even bilharzia gehad tussendoor of te wel Schistosomiasis. Meer lezen: http://en.wikipedia.org/wiki/Bilharzia, pas op, bij deze waarschuw ik je, voordat je ogen gaan draaien bij het lezen over deze fantastische wormen soort. Jezus, wat kun je daar ziek van worden. Ik was al een tijdje tussendoor erg moe en dan weer erg actief, dus we vonden het gewoon tijd om eens zo'n pil te nemen tegen bilharzia (5 maanden geleden voor het eerst wezen zeilen in Lake Vic). Men zegt, als je ziek bent geweest na het slikken van die pillen, dan kun je concluderen dat je bilharzia had. Nauw, ik heb het geweten. Er zaten naar mijn idee, twee benen meer aan mijn lijf, ik voelde het tollen en draaien en ik ben een hele nacht knetter misselijk geweest en nog wel erger, maar dat bespaar ik je. Denk dat ik nu wel zo'n beetje alle mogelijke Afrikaanse ziektes gehad heb. O jeee, de Mango Fly nog niet.......

Ook in Uganda moet ik er soms eens even uit. Weekendje center-parks! Samen met Floor nam ik de grote, gevaarlijk, rammelende, Akamba bus van Kampala naar Kisumu, in Kenia. Ik liet de auto deze keer even thuis staan:) Dit is ongeveer 6 uur heerlijk hobbelen en dan ben je op de plaats van bestemming. Wij hoefden alleen niet een uurtje in de rij te staan voordat we een sleutel hadden van ons huisje, die kregen we meteen. In plaats van een grijs bekleed bankstel met oranje kussentjes en grijze stenen muren met boven de open-haarden vaak zwart verkoolde vlekken van vorige kou-kleumende gasten, keken wij uit op een fel roze en blauwe gestileerde Barbie kamer met prachtig uitzicht over het helder blauwe Lake Victoria. Het was tijd voor een verfrissende duik in het subtropische zwembad! Alleen liep ik deze keer bijna regelrecht zonder moeite onder de echte palmbomen door en kukelde zo het water in. In Nederland moet ik mij eerst in twee jassen zien te hijsen, ren van het ene einde van het park naar het centralere deel van het park, sta in de rij en ondertussen begint het zweet met liters van mijn lijf te rollen want binnen staat de verwarming aan op 30 graden (om de gasten het subtropische gevoel te geven) en dan moet ik mij zelf nog in een kleedhokje persen, m'n winterkleren uit zien te trekken zonder majo's te scheuren, een bikini aan trekken. Vervolgens probeer ik dan mijn kleren netjes op een haakje te hangen en met de hele stapel op zoek te gaan naar een kluisje. Waarna ik natuurlijk tot de ontdekking kom dat de euro ergens in een beurs, in een broekzak, onder de truien en de jassen zit en probeer terwijl er tien krijsende kinderen rond rennen, tot die euro te rijken, waardoor die verdwaalde sok dan toch in het vieze water valt. Zucht. En dan wil ik natuurlijk een goed begin maken aan deze subtropische belevenis door van de hoogste glijbaan af te glijden maar sta vervolgens eerst 30 minuten in de rij met 'ongewenste' uitkijk op allerlei blote, blubberige, behaarde lijven. Sommige gasten wisten het subtropische gevoel nog wat extra aan te wakkeren door zichzelf in een tijger-print broekje te stoppen. In een artificiële wereld schuifelen we in een lange rij de trappen op, zoefden naar beneden en ik flikker vervolgens net zo hard weer bovenop die behaarde gast die net nog voor me in de rij stond. Brahhh. In Kisumu zat er zeker 6 meter tussen mij en die andere behaarde gast. Ook al zat hij zeer onbeschaamd tien minuten zijn oksels te bezonnen waarna hij dit afwisselde met telkens tien minuten zijn liezen te bezonnen (dit was trouwens geen Keniaan maar een echte witte Hollander want Hollanders zitten werkelijk overal op deze wereld), er zat nog steeds 6 meter vrije ruimte tussen ons en verder zaten alleen Floor en ik lekker te genieten van ons echte zonnetje, onze echte 30 graden, onze echte schaduw van echte palmbomen en we hoefden nergens ook maar 1 minuut in de rij te staan! Hierna kwamen wij weer heerlijk uitgerust thuis in Kampala.