Zelf supporten we al 1,5 jaar twee puberende jongens, Eddie en Julius. Samen met wat financiele ondersteuning van mijn ouders, kunnen we ervoor zorgen dat de jongens naar school gaan. Eddie is Oegandees, zijn moeder is vaak ziek en eigenlijk word hij alleen verzorgt door zijn zus. 'Helaas' heeft zijn zus nog vijf kinderen en ging niemand in het gezin naar school. Nu zit Eddie inmiddels in zijn laatste jaar en hij maakt het goed.

Er komt alleen veel meer bij kijken dan alleen een beetje schoolgeld betalen. Ik bezoek hem regelmatig, help hem met het oplossen van allerlei probleempjes en we nemen ze tegenwoordig af en toe mee uit eten, of zwemmen! Ze kunnen het gelukkig goed vinden met elkaar.

Julius is Rwandees, een jonge vluchteling. Zijn verhaal is voornamelijk erg verdrietig en in Oeganda was hij erg eenzaam. Inmiddels heeft hij veel vrienden in Banda, bij BCDP. Gaat naar school en leert zoveel mogelijk over software als hij maar kan. Het dagelijkse leven in Oeganda is soms onzeker, leraren die weglopen (niet zonder reden, ze hadden namelijk al vier maanden geen salaris ontvangen van de Directie), leraren die ontslagen worden (met onbegrijpelijke redenen) huisbazen die je plotseling uit het huis zetten (met onbegrijpelijke redenen), malaria, noem maar op.

Toch probeer ik er voor hun te zijn. Hierdoor ben ik ook veel meer betrokken bij het dagelijkse leven van een Oegandees, begrijp ik steeds een beetje meer van hun cultuur en waarom de dingen hier gaan zoals ze gaan.

Mijn zusje vroeg mij gisteren via de mail; “hoe gaat het nu in Oeganda?” Kijk, dan is het tijd om weer een artikeltje te schrijven voor de website.