|
Friday, 14 February 2003 |
Dag lieve thuisblijvers,
Vanochtend werden we wakker aan het
einde van de wereld. Dat is heel ver weg van alles. Gisteren waren we daar naar
toe gefietst. Iedereen zei nog: ga vroeg. Om een uur of 6. Maar, hallo, we
hebben vakantie he. Dus zaten we fijn om half elf op de fiets. Mooie tijd,
toch?
Heet, heet, heeeeeeet.
Maaaaahhhrrjongg. En niet alleen dat: we hadden echte Afrikaanse fietsen
gehuurd, dus 1 versnelling per fiets, 1 rem (voor 2 fietsen), en een te laag
loszittend zadel. Voeg hier aan toe 38 kilometer weg die ze hier in het
zuidoosten van Senegal geen Rue, maar een Piste noemen, en je kunt je
voorstellen dat onze kruistocht naar het einde van de wereld bij een 'stralend'
zonnetje en een temperatuur van 40 graden een avontuur werd 'om nooit te
vergeten'.
Toen we vanmiddag met een oto (fietsen
op het dak gebonden) terugkwamen in Kedougou wezen kinderen die we nog noooooit
gezien hadden ons na: Vous etes les Hollandais? (die rare die gister zijn gaan
fietsen?)
Kortom, we vermaken ons prima. Het is
hier Afrika, dus weinig stroom (nog minder internet), veel kinderen die om Geld,
Cadeaux, Stilo vragen, veel handen schudden en Edith heeft vlooien (alleen op
mijn handen hoor). Niks bijzonders dus.
Verder dan hier kunnen we niet, dus
vanaf hier gaan we naar het Wildpark (een soort dierentuin zonder hekken), en
dan nog een beetje bakken aan het strand. En jullie, nog leuke plannen deze
week?
Tot de volgende
telefoonpaal,
Edith & Reinier
|
Edith & Reinier in Oeganda 
