|
Wednesday, 17 March 2004 |
Mieren, nijvere beestjes die alle etensresten in Afrika netjes voor ons opruimen. 33% van massa die alle dieren op aarde wegen is mier. Voorwaar, dan moeten mieren niet alleen eten, maar ook gegeten worden!
En dus lag ik vorige week ergens in Kakamega Forest National Park, in een heerlijke zelfmeegebrachte hangmat, hoog en buiten het bereik van onze nijvere prikvriendjes een uiltje te knappen toen mijn aandacht werd getrokken door een Blue Monkey. Deze fijne kleine aap, net zo zwart als wij hem blauw noemen, liet zich niet storen door mijn aanwezigheid, en sjouwde over de campsite op zoek naar een smakelijk hapje.
Elke boom op het grasveld werd bezocht, en vanaf de grond aan een inspectie van zijn verse bladerdak onderworpen. Ontwaarde ons harig vriendje een sappig jong groen blaadje, dan spoedde hij zich omhoog om het met smaak te verorberen.
In het midden van onze kampeerplek stond een boom waarvan niet zozeer het bladerdak de aandacht van ons apenmanneke trok, alswel de bewoners van een ruime woning aan de voet van de woudreus: er lag een goedgevuld mierennest te wachten om eens nader bestudeert en geplunderd te worden.
Het oppeuzelen van een mierennest is geen kattepis, maakte mijn heimelijke studie duidelijk.
Net zozeer als de apenman van plan was zijn tanden eens lekker in de mieren te zetten, zo ook beviel de gedachte een aap te kunnen verorberen de algehele mierenkolonie. Eten en gegeten worden.
En dus posteerde de aap zich aan de voet van de boom, en raapte een voor een de bladeren op, gevuld met in paniek rondrennende mieren en knabbelde er eens lekker aan.
Echter, na elk blad een goed afgekloven te hebben, had zich zo'n schrikbarende hoeveelheid nijvere werkertjes verzameld op de linkervoet van de aap, dat er voor hem niks anders opzat zijn tenen naar zijn mond te brengen, en er eens een goede sabbel aan te geven. Nauwelijks echter waren de prikkende & bijtende muitertjes van de linkervoet verdwenen, of daar propte de lunchende aap al zijn rechterachtervoet in zijn mondopening. Ook deze onderging een grondige schoonmaakbeurt.
Nou weet ik niet of u, lezer, uw bolronde billen per ongeluk wel eens in een mierennest hebt geplaatst (zonder onderbroekje om het lijf), maar gezien de reactie van onze kampeerterreinbezoeker dient daar ook danig ingegrepen te worden. En flinke ruk & ruw gepluk aan het apelijke geslacht was broodnodig voor het hongerige diertje, dat op deze wijze het aangename met het aangename wist te verenigen.
De woeste doodsstrijd van het noest ploeterende volkje ten spijt, heb ik kunnen vaststellen dat een aapje zelfs geen partij voor hen was. Na een kleine 20 minuten lag de mierenlijke sponde er open en naakt bij, en waggelde onze primatenvriend er met een rond buikje vandoor.
Eindelijk viel ik in slaap.
|
Edith & Reinier in Oeganda 
