Welkom als 35e lid. Je message is te horen tot in Uganda, waar ook een paar leden wonen. Naast MSN-Communities, is de touristentamtam is echt een geweldig oraal fenomeen. In Uganda ging nl het verhaal dat er cholera was op Zanzibar, dus dat je weer beter niet die kant op kan gaan. Maar wat moet je anders als het om half zeven 's avonds stikkedonker is, en er alleen nog een vuurtje gloeit: verhalen vertellen, toch? En hoe verder weg je geweest bent, en hoe langer, hoe hoger je in aanzien staat. Simpel gezegd, jouw 9 weken maken mij maar tot een eenvoudig vakantiegangertje. Zucht.

De verhalen over Bwindi zijn, in ieder geval, inmiddels 2 jaar oud. Toen zijn er inderdaad 8 mensen doodgeschoten door rebellen. Toen ik aan het raften was vertelde Erik, de supercoole raftboy, dat hij zijn boot een maand of wat geleden vol had gehad met mensen die stuk voor stuk, als ze gevraagd werd wat ze voor werk deden, zeiden: 'That's Classified'. Dat waren mensen van de FBI, die in Uganda waren om de daders van de Bwindi Moorden op te pakken. Een paar dagen later kwam hij een van de FBI mannen toevallig nog een keer tegen in Kampala, en vertelde die dat hun missie geslaagd was. Whatever dat mogen betekenen natuurlijk, maar weet in ieder geval dat zelfs als je het leven laat tijdens het kijken naar Gorilla's, de FBI recht zal doen laten gelden. Zoals ze eigenlijk altijd achteraf hun werk doen. De national parken aan de grens met Congo zijn nu weer bijna helemaal open. Alleen de vulkanen beklimmen in Mgahinga is niet mogelijk. Dat zou binnenkort weer kunnen, maar na de vulkaanuitbarsting 50 km verderop in Goma zal er waarschijnlijk wel weer wat onrust zijn in de regio. (Op de foto de 3 vulkanen in Uganda, die in dezelfde keten staan als de Nyiragongo vulkaan even verderop. Vaag kun je nog 2 andere toppen zien, die staan dus in Congo.)

Congo is natuurlijk sowieso een ander verhaal! Kan ik uit eigen ervaring zeggen. Wel 30 minuten zijn we er geweest (zie foto!), Gary & ik. Voor een achterlijk bedrag hadden we onszelf een tour aan laten smeren, maar het ging wel erg gesmeerd: grenswachten omkopen, naar de kroeg, ieder een Primus gedronken en weer terug, ondertussen de zakkenrollende kinderen van je af duwend. Het tam-tam verhaal over Congo was dat in Augustus 2000 het nationale park daar open is geweest. Na 6(!) dagen werden er 3 mensen ontvoerd. Een Nieuw-Zeelandse oudere vrouw, en twee zweden. De man van de Nieuw-Zeelandse heeft 2 weken in het hotel waar Gary en ik ook sliepen gewacht, maar toen lieten de Congolese rebellen zijn vrouw vrij. De zweden worden nog steeds gevangengehouden, denkt men, want 2 maanden terug is er een convooi van rebellen gespot met 2 blonde koppies derin, dus waarschijnlijk leven ze nog.

Dat mis ik misschien nog wel het meest. De échte spanning. Dat het écht mis kan gaan. Hier kan je hooguit geld verliezen, of aanzien, of een discussie. Maar in Afrika ga je gewoon nog dood als het misgaat. Je verdrinkt omdat je bootje zinkt, of je minibus gaat 5 keer over de kop met 50 man aan boord, of een wild beest neemt je op de horens. Het is een stukkie ruwer dan hier, zonder dat het uit Rotterdamse-straatschoffies-verveling is.En geef mij maar diarree, ipv verkoudheid. Poepen als je aan de dunne bent lucht veel meer op dan je neus snuiten, vinnik.

groeten,

batje thuis