Er gaat per dag namelijk maar 1 boot, en dan nog alleen als het weer het toelaat. En vandaag liet het weer het maar net toe. De golven waren een meter of 4 hoog, en ik kan jullie vertellen dat dat vanaf het strand nog erg meeviel, maar dat het angstige gevoel dat me bekroop toen Dominique ons uitzwaaide (met twee armen boven zijn hoofd wuivend) en ons 'Brave Men' noemde, volledig bewaarheid werd. Nadat we de rustige luwte achter het eiland verlaten hadden, bepaalden we nog voordat we volledig doorweekt waren van het buiswater (wat na enkele goed gemikte klappen van de voorplecht op de opdoemende golven zover was) waar de nooduitgangen zaten (overal, het was een open boot), waar de reddingsvesten lagen (in het vooronder, vermomd als lege jerrycans) en hoe groot de kans was dat onze rugzakken zouden blijven drijven (in mijn geval 5%, vanwege de enorme hoeveelheid aan souvenirs die ik inmiddels verzameld heb).

Het was een angstige bedoening, alhoewel ik het niet zo zwaar gehad heb als Alexis, die ook nog geslagen was door het lot met Malaria en Sunburn. Maar we hebben het gehaald, en alle Mzungu's aan boord (niet voor de locals, want voor hen moet het gesneden koek geweest zijn) kunnen weer een mooi verhaal aan hun palmares toevoegen.

Ik wil hier helemaal niet weg!

Groeten,

batje op reis

Keywords: