|
Tuesday, 9 January 2001 |
|
Pagina 3 van 3
De enige mensen die ik echt boos heb gezien zijn de taximannen. En elke Ugandees zal dit beamen. Stelt de een je bijvoorbeeld voor om je naar Kasese te brengen en durft een ander je te vragen waar je naartoe gaat, dan kan die een klap voor zijn kop krijgen, en wordt hij meteen voor dief uitgemaakt. Als jij zeker weet dat je 2000 shilling wisselgeld terug zou moeten krijgen, geven ze maar 1000, en zou je geweld moeten gebruiken om de rest te bemachtigen (wat ik niet aanbeveel). Ik heb zelfs al twee keer meegemaakt dat de medepassagiers die het gewaagd hadden om mij de Real Price te vertellen het met hen aan de stok kregen.
Maar uitzonderingen bevestigen de regel, en als je rustig uitlegt dat je geen geld zomaar weggeeft, dan begrijpt iedereen het wel, en dat mijn schoenen 2 keer zo groot zijn als zijn voeten kon dat jochie die ze graag had willen hebben ook wel inzien.
Helaas is het nemen van foto's van mensen hier een soort van not done. Mensen neigen zelfs af en toe gewoon weg te rennen als je de camera tevoorschijn trekt. Dus veel kan ik er niet laten zien. Het is vreemd hoe het feit dat iedereen hier zwart is je ervaring beinvloed.(behalve de Sikhs, maar daarvan zijn de meesten toch niet erg vriendelijk, vind ik en de ugandezen met mij. Ze maken veel lawaai is een veel gehoorde klacht, en daar heb ik, een voor hun feestelijke nacht van mogen proeven. Een andere morgen werd ik gewekt door een Sikh die niet kon slapen en die ik binnen 2 minuten in het gehorige hotel kon horen kotsen, schijten, pissen, roggelen, spugen en knetehard zijn neus ophalen. Alles wat je daarvan in public kan doen gebeurden ook op de binnenplaats onder mijn raam. Yuk!) Herkenning is in het begin een probleem, maar na verloop van tijd ga je begrijpen dat de kleur haar en ogen niet echt relevant is om te onthouden, en begin je de vorm van de jukbeenderen en de mond als referentie in je geheugen te prenten. Gelukkig heet iedereen hier mozes, dus een naam is snel gevonden
Vandaag was shopping day, en nu is mun geld op, dus ik ga nog wat wisselen. Morgen naar een tropisch eilandje.
groeten,
batje op reis
Keywords:
ugandezen
vooroordelen
volksaard
gemeenplaatsen
politiek correct
|
Edith & Reinier in Oeganda 
