We vertrekken dus pas als Sunday ons volledig heeft ingelicht over de richting waarin je moet niezen (van de Gorilla’s af), dat we precies 1 uur bij de gorilla's mogen zijn, hoe diep het gat zal zijn dat de rangers voor je zullen graven als je moet poepen (30 cm), dat je beter niet kunt flitsen, omdat laatst gebeurd is en de Ranger die een tik kreeg van de Silverback (het 'mannetje' een 200 kilo wegende kolos met zilver haar op zijn rug, die 7 keer sterker is dan Mike Tyson) drie maanden in het ziekenhuis heeft gelegen, en er nu nog steeds een beetje misvormt uitziet, en over het heugelijke feit dat er op 27 december jongstleden een nieuw gorillaatje geboren is.

We hebben geluk. Soms kan het vier uur lopen zijn voordat je de Gorilla's vind, maar de groep bevindt zich nu ongeveer een uur lopen van ons vertrekpunt. Van mensen die de voorgaande dagen zijn geweest heb ik gehoord dat ze zich in heel dicht bamboebos ophouden en dat je voor het maken van goeie foto’s heel erg veel geluk moet hebben. Om het geluk wat te bevorderen heb ik twee rolletjes volgeschoten, we zullen zien.

Na een uur wandelen zien we langs de hele smalle paadjes een hoop Silverback Dung liggen. Uit totaal overspannen verwachtingsvolheid begin ik daar meteen een foto van te maken, wat mij op gehoon van mijn collegatrackers komt te staan. De dung is vers, en Sunday vertelt ons dat je aan de richting van het afknijppuntje kunt zien in welke richting de Silverback gekeken (en dus waarschijnlijk bewogen) heeft tijdens de produktie. Dit is het ware tracken, en 5 meter verder vinden we inderdaad een stuk afgekloven bamboe. Nu kunnen ze niet ver meer zijn. De voorste Tracker begint nu heel diep te brommen en slaat met zijn machete wat bamboe opzij. En daar ligt hij op zijn enorme buik: de Silverback. Hij is kolosaal. Voeten, minimaal maat 93, handschoenen moeten van zeildoek gemaakt worden. Hij ligt er lekker rustig bij, en onze camera’s gaan als dollen tekeer. Na 20 minuten heen en weer staren blijkt waarom hij daar ligt. Boven hem begint het bladerdek te kraken en langzaam laat een klein gorillaatje zich naar beneden zakken. Op dat punt moet ik even mijn eerste film wisselen. Samen verdwijnen ze naar verderop.