Onze kerstvakantie hebben wij avontuurlijk beleeft. We bereiden ons voor op een rondreis in Rwanda en Burundi vanuit Uganda. Hier hoorde de 20 bij 40 centimeter fel gele sticker bij, die zonder pardon in het midden van de voor-ruit van de bij-rijder op de auto werd geplakt, ter controle van alle gecontroleerde papieren die weer controleren of je echt wel wegen belasting hebt betaalt in Uganda (zeer belangrijke uitgaven post, aangezien je maar liefst op een stukje weg van 1 km. je stuur kunsten mag testen door op z'n minst 100 potholes te ontwijken van gemiddeld 0.5 meter diep). Het valt te begrijpen dat de bij-rijder oorspronkelijk een belangrijke: 'gil, kijk uit, links, rechts, op 13:00 3 meter breed', functie had. Tegenwoordig ziet het er (voor de bij-rijder) door een gele bril bekeken, niet roze kleuriger uit. De potholes in Uganda zijn na het laatste regenseizoen verdubbelt in aantal, grote en diepte. O ja, jaarlijkse wegenbelasting is voor onze four wheel drive Pajero berekend op 600.000,- Ug Shilling (300 euro) per jaar. Keer ongeveer 500.000 duizend auto's in Uganda. Dat is maar liefst 300.000.000 Ug Shilling op jaar basis om de ge-asfalteerde wegen te repareren door er na elk regenseizoen wat rode aarde in te proppen.

Fasten your seat belts en holed on for a trip to Rwanda and Burundi!

Van Kampala naar Kabale en hier de grens over naar Rwanda. Grenzen zijn in Afrika toch bizarre plekken. Terwijl Reinier in de rij staat om een stempeltje in onze paspoorten te krijgen (visums hadden we al) sta ik met mijn handen in mijn zij voor onze auto ter controle (een ventiel dopje kan op de zwarte markt toch weer een klein zak centje opbrengen, waarmee iemand z'n zeldzame ontbijtje kan bekostigen).

Een groepje oude-van-dagen, schaars gekleed, extreem ongezond dun, onmenselijk slecht voor gezorgd, struikeld voorbij op kleine stokjes die dienen als wandelstok. Voorzichtig houden ze hun andere hand omhoog. In een razend snel tempo dendert er door mijn hoofd: 'zal ik iets geven, ik heb toch genoeg. Maar ja, dan staat hier zo meteen het hele dorp. Werken kunnen deze oudjes toch niet meer? Hadden we niet gezegd, oudjes en gehandicapten krijgen wel iets? Moet hier niet een overheid voor zorgen? He he, natuurlijk niet, die lui kopen liever een Toyota four wheel drive van het overheid budget. Maar dan gaan deze mensen dood, en dan? Brahhhh, Is Reinier nog niet klaar?'.

Dan loopt er een jongetje voor bij, 10 jaar ofzo. Met een doekje in zijn hand, dat wij Nederlanders al honderd keer weg gegooid zouden hebben, vraagt hij of hij voor 300 Rwandese Franken de auto mag poetsen. (500 euro cent). Een andere strategie dan het handje omhoog houden. En ik kan mij hier wel in vinden. De auto is immers bruin van alle op gespetterde modder klonters uit al die potholes in Uganda en kan wel een wasbeurt gebruiken. Dus we stellen even een verbaal werk contract samen. Waarbinnen de afspraak valt, dat hij alleen, met de nadruk op hij alleen, aan de auto mag zitten en niemand anders. We spreken het bedrag af en dat er niet gevochten mag worden door omstanders bij het uitbetalen van zijn wel verdiende geld. We shaken elkaar de hand en de auto word gewassen, blinkt, Reinier komt na 1,5 uur terug met stempeltjes, ik herinner het manneke aan onze afspraak en hij neemt zijn geld in ontvangst terwijl hij ondertussen de omstanders moedig toespreekt dat ze hun bek moeten houden. Hij glimlacht. Hij blij, wij blij!

Met een schone auto rijden wij Rwanda binnen.

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven.
Log in of registreer.

Powered by AkoComment 2.0!

Keywords: