|
|
|
 |
|
|
|
De Natuur |
|
|
|
Tuesday, 2 January 2001 |
Op de F.A.Q. pagina beantwoord ik de vraag waarom alle webpages op de site een andere kleur groen hebben. (Red: die pagina bestaat niet meer) Het antwoord daarop was technisch van aard, en ik heb pas hier gellerd dat er nog een tweede reden mogelijk is. Die luidt namelijk dat er in Uganda net zoveel kleuren groen zijn als je zou kunnen kiezen bij het aanmaken van een pagina, en meer. De natuur is hier werkelijk overweldigend en ook al ben ik niet een natuurfreak pur sang, ik zal er toch een bericht aan moeten wijden lijkt me.
De lijst van dieren die ik inmiddels gezien heb is enorm. En dan heb ik
nog heet meeste oog voor de zoogdieren. Uganda is het beste
vogelspottersland in de hele wereld, en het schijnt zelfs dat er een
stukje regenwoud is wat daar weer het meest geschikt is om met een
verrekijker rond te turen naar al wat fladdert, the Royal Mile. Daar
ben ik ook geweest (zonder het te weten, en zittend op een crossmotor,
dus ik heb zegge en schrijven een dingetje zien fladderen waar de
bestuurder en ik niet zeker van waren of het nou een bat of een bird
was. Afrikaans engels is weer een andere variant dan het continental
engels wat wij op het werk brabbelen, met eigen regels, zoals het
constant zeggen van eeeeeeeee, als zijnde hallo, hoe gaat het, ja,
inderdaad, dacht het wel, ik ben het met je eens, dat is een goeie grap
die je daar verteld, en nog 1001 andere betekenissen. Daarnaast hebben
de meeste mensen hier en vrij beperkt vocabulair, dus tussen goed en
slecht zitten niet zoveel smaken.)
Maargoed, over buffalo's had ik
als verteld geloof ik. Had ik de leeuwen al genoemd? Safari's zijn erg
indrukwekkend, maar het echte loopwerk vind ik toch niet iets
spannender. En lopen moet je als je chimps wilt zien. En dat heb ik nu
drie keer gedaan. Het ene regenwoud is nog mooier dan het andere.
Lianen (ja, ze bestaan echt), 250 verschillende soorten bomen in een
bos, olifantenvallen van toen ze hier in de jaren 70 als een idioot op
alles wat wild was begonnen te jagen omdat het eten op was, mahonie
bomen van meer dan 100 jaar, spookachtige bomen (waarvan ik vroeg of er
spirits in woonden. 'No', zei mijn ranger, moses (want zo heet iedereen
hier lijkt het), 'I don't believe so.' Ik dacht dat hij kompleet
gekerstend en verwesterd was geworden. Maar hij was nog niet helemaal
klaar: 'Spirits live in bigger trees!' Okeee. En hoe herken je ze dan?
'You cannot see them' (natuurlijk niet, stupif Mzungu, dacht hij
waarschijnlijk.) 'Sometimes you can hear them, when it's dark.' Nou
wordt het hier behoorlijk donker als de maan niet schijnt, en in het
kabaal wat dan losbreekt (lekker rustig in de natuur is het hier niet
bij) zou het inderdaad best wel eens kunnen dat je even iets hoort dat
je niet meteen thuis kunt brengen, ja, dat geloof ik graag. 'En wat
doen ze dan?', vervolgde ik mijn verhoor. 'Nou, ze laten je
bijvoorbeeld de weg kwijtraken.' Ik ben om. Spirits moeten bestaan. Ik
weet niet of jullie wel eens in het regenwoud geweest zijn 's nachts of
overdag, maar het is groot, alles kriebelt er, er staan géén blauwe
of rooie paaltjes voor de 1,5 of 4 kilometer wandeling, en verdwalen is
echt een zeer serieuze optie. Stuur mij na 7 uur 's avonds een
regenwoud in en binnen 10 minuten geloof ik alles.
Als afsluiter van
dit bericht over (boven)natuur wilde ik afsluiten met een verhaal uit
tweede hand. Veel verhalen komen hier minimaal uit tweede hand, er
heerst onder reizigers een bijzonder orale cultuur waarbij de laatste
nieuwtjes, beste campsites en stoere verhalen lustig worden
uitgewisseld. Dit verhaal heeft Nathalie me verteld op oudejaarsavond,
ze heeft het zelf meegemaakt. Als je niet zo into jeuk bent kun je
beter stoppen met lezen.
Wanneer je door het regenwoud loopt wordt
het pad af en toe gekruist door een stroom mieren. Je denkt dat je weet
wat ik bedoel, maar dat doe je niet. Ik bedoel een stroom mieren van
zeg een centimeter of 10 breed. De beide zijden van de stroom worden
bewaakt door wachters, ongeveer 1,5 centimeter groot, en alleen met
grof geweld uit bijvoorbeeld een sok waar ze zig aan hebben
vastegebeten te verwijderen. De stroom zelf bestaat uit een kolonne van
duizenden werkers. En met duizenden bedoel ik duizenden, het gaat maar
door, een richting op. Ik vroeg me altijd af waar ze naartoe op weg
waren...
Het is midden in de nacht, Nathalie ligt te slapen in haar
huisje, op vijf kilometer van Bushyeni. Plotseling wordt ze wakker van
het gemekker van haar drie geiten. Dat is vreemd, want ze mekkeren 's
nachts nooit. En zeker niet zo hard als nu.
Ze besluit op te staan
en te gaan kijken. Als ze de stal binnenkomt kan ze haar ogen
nauwelijks geloven: overal, echt overal zijn rooie mieren. De hele stal
zit er onder, maar niet alleen dat: ze vallen ook haar geiten aan! Ze
klimmen hun lijven op en proberen via de neusgaten en oren zich een weg
naar binnen te vreten!. Snel maakt ze de geiten los die rennen meteen
het veld in. Ze rent naar het kippehok waar de ravage bijkans nog
groter is. Al die kippen zitten zo ver onder de mieren dat ze meteen
ziet dat die niet meer te redden zullen zijn. Ze bevrijd haar overige
pluimvee en neemt snel haar kuikentjes mee. Die weet ze te redden door
een voor een de mieren uit hun donsdekjes te pulken. Daar is ze een
hele tijd mee bezig, en slapen gaat toch al moeizaam lukken na zo bruut
te zijn gewekt.
Als ze dus een uur later opkijkt richting haar
stallen ziet ze dat de drie hoopjes mier, die vroeger kip waren, al
compleet zijn aangevreten. Bij het ochtendgloren zal er van de drie
hoenders niets meer over zijn dan wat veertjes en een skelet. Maar wat
erger is: ze ziet dat de voorste troepen van de mieren in enkele
colonnes van een meter breed aan het optrekken zijn in de richting van
haar huis! Nou rekent ze sowieso niet zo erg op bezoek op de plek waar
ze woont, maar een miljoen mieren over de vloer was wel het laatste
waar ze op zat te wachten. Wat te doen? Gelukkig zijn de enige twee
lichtjes die ze kan zien vanuit haar stulpje de masten van de Celltel
en de MTN, dus belt ze snel een vriend uit het dorp. 'Heb je Doom?'
(Doom is een spuitbus waar je echt alles mee dood kunt maken) Nee. 'Heb
je benzine?' Nee. Ojee. Heb je as van de barbecue? JA! Die moet je om
het huis strooien. Dus snel een emmer met as gehaald, en voorzichtig om
het huis. Aanval afgeslagen. Hetzelfde werkt met afgewerkte olie, dus
daarvan ligt nu een stroompje om de stal en het kippenhok. F* het
milieu.
Kortom, de natuur is misschien iets anders als wat wij er
ons bij voorstellen. En ik kan me dan ook helemaal vinden in het plan
in Groningen om daar de snoeken uit het meer te vissen en ze ergens
anders onder te brengen, ze zouden eens in een grote teen kunnen bijten.
Groeten,
batje op reis
Keywords:
de natuur
mieren
the royal mile
geesten
spirits
|
|
|
|
|
|
|
 - Mieren
|
|
Meest gelezen Reisverhalen |
|
|
|
|
|
|
