Winnie gaat nietsvermoedend aan de overkant aan de waterpomp even haar voeten wassen. Meteen komt er een dame op ons af die geld komt vragen voor het gebruikte water. Ze staan natuurlijk stomverbaasd dat die witte Mzungu het kostbare water gebruikt om de voeten te wassen. Edith onderhandelt over de prijs en met een stuiver zijn we weer uit de schulden. We moeten overal de weg vragen, want aan een landkaart heb je hier niet veel en uiteindelijk komen we dan toch nog rond vijf uur aan in Queens park bij Isacha. De ranger roept zijn vrouw Annet en vraagt of er nog wat te eten is voor de gasten. Ze heeft nog drie eieren, wat aardappels en pisighetti. Dat laatste kennen we niet en we vermoeden een of andere heerlijke Afrikaanse specialiteit. Ze toont ons het pakje pisighetti dat bij nadere bestudering dus toch gewoon spaghetti blijkt te zijn. We kiezen voor de spaghetti, die Annet op een houtskoolvuurtje voor ons klaarmaakt en met een heerlijke saus van tomaten, aardappelen en witte kool lardeert. We vragen haar om de drie eieren voor het ontbijt morgenvroeg te bewaren. Edith en Winnie zullen haar dan leren hoe je daar echte Hollandse pannenkoek van kunt maken. Annet vindt het prachtig. Als we vragen waarom ze voortdurend lacht zegt ze: “I am so happy!” Als even later de hoofdranger bij ons aanschuift horen we Annet niet meer.

Winnie en ik logeren in de ‘tree climbing lion’ hut, van alle comfort voorzien in de vorm van een plastic bakje waar je je in kunt wassen en een met water gevulde jerrycan. Ook ligt er een handdoek gereed. Het beddengoed is schoon en de hut netjes aangeveegd. Ze hebben zelfs aan kaarsen gedacht om enig licht in de volslagen duisternis te brengen. Bij de waterpomp zien we in de verte onze eerste olifanten. De rangers steken het kampvuur aan voor onze hut en een flesje wijn dat Edith heeft meegebracht gaat er nu gemakkelijk in. ’s Avonds horen we overal om ons heen vreemde geluiden en Edith vangt een heus nijlpaard in haar schijnwerper.

Keywords: