Het verkeer is een bezienswaardigheid op zichzelf. Auto’s , matatus, dat zijn kleine busjes die als taxi dienen, boda boda’s (bromfietstaxis), het krioelt allemaal door elkaar en regels schijnen er nauwelijks te zijn. Ook valt meteen op dat er zoveel mensen met geweren rondlopen die winkels, kantoren en banken bewaken. Bij ons wisselkantoortje zetten we onze Euro’s om in een dik pak Ugandese shillings. Zoals Edith elke dag doet rijden wij met een matatu naar Banda. Het busje heeft een mooie spreuk op de voorruit staan: “In god we trust”. Na vijf minuten is het duidelijk dat de chauffeur dit nogal letterlijk neemt. Mensen langs de kant van de weg moeten voor hun leven sprinten als hij met een bloedgang links inhaalt als het rechts niet kan. Bij Banda aangekomen worden we meteen omringd door horden kinderen die allemaal een handje willen van de Mzungus. Edith kennen ze hier allemaal en zij is inmiddels gepromoveerd van Mzungu naar ‘madame Edith’ . Ik heb te horen gekregen dat ik ‘guest of honour’ ben vandaag omdat er een waterkiosk wordt geopend die met sponsorgeld van Kidogo is gebouwd. We worden heel hartelijk welkom geheten door de mensen van BCDP. Een aantal jongelui heeft zich bij de kiosk verzameld en slaan enthousiast op hun drums. Na de nodige speeches waar ik zelf ook niet aan kan ontsnappen en nadat ik het lint officieel met een krakkemikkige schaar heb doorgeknipt, wordt de kraan opengedraaid. Wat gek, er komt geen water uit. Iemand loopt naar de achterkant van het gebouw waar kennelijk een hoofdkraan zit en ineens spuit het water uit de kraan en zijn we kletsnat. Grote hilariteit! Ik wens Winnifred, die met haar schoonmoeder de kiosk zal beheren, alle succes van de wereld toe. We worden uitgenodigd op een klein feestje in de community hall waar een aantal jongelui hun danskunsten laten zien. Alweer speeches en Winnie krijgt een hoed en een tasje. Voor mij hebben ze gespaard voor een lang wit gewaad dat hier een Bubu heet en bij deftige gelegenheden wordt gedragen en eveneens een hoed. Samen gaan we op de foto. De dokter leidt ons vol trots rond in zijn health clinic en is bijzonder erkentelijk voor de financiële steun van Kidogo waarmee wat reparaties zijn uitgevoerd , twee kamers voor bevallen moeders zijn bijgebouwd en een echte koelkast is aangeschaft om medicijnen te bewaren. Helemaal onder de indruk van de hartelijkheid van deze mensen en de armoe die je om je heen ziet, stappen we weer in de matutu, alle BCDP leden lopen met ons mee en doen ons uitgeleide. We nemen afscheid van Christophe, Fred, Deborah, Michael en al die anderen en rijden terug naar het comfortabele huis van Edith en Reinier. Na een korte rustpauze waarin de meisjes hun mooiste kleren aantrekken, rijden we naar een van de betere wijken waar in de tuin van een Britse organisatie voor micro-finance een Kerstviering wordt gehouden. Eerst worden we getrakteerd op iets dat op glühwein lijkt, maar toch anders is. Er worden Christmas carols gezongen en teksten uit de bijbel voorgelezen. Hier zitten we dan in deze mooie tuin, achter een hoge muur met prikkeldraad, met allemaal een kaarsje in onze hand Aan de andere kant van de muur loopt een zwarte bewaker de wacht en past hij met zijn schietgeweer op onze dure auto’s. Bij het ‘Stille Nacht’ krijg ik toch een brok in mijn keel, zwaar onder de indruk van al de overweldigende impressies van deze dag. Na afloop gaan we uit eten bij een sjiek Chinees restaurant in Kampala, de Fang Fang. Het smaakt voortreffelijk. Winnie loopt met haar open sandaaltjes tegen een soort van cactus aan en zal de rest van de vakantie wat last houden van de akelige stekels die in haar voet zijn blijven steken.

Keywords: