Alleen zitten er een hoop steekvliegen die af en toe voor de nodige paniek in de auto zorgen. Met de modernste westerse technologie, een plastic tennisracket dat je met een batterijtje onder stroom kunt zetten, gaan we de beesten te lijf. Net als we over de rand van zo’n krater rijden maakt de auto een vreselijk geluid. De wagen moet op de krik, het wiel eraf en daar staan we dan. Geen ANWB, geen wegenwacht maar wel leeuwen in de buurt. Gelukkig zien we die beesten nergens en weten we dat ze alleen tegen de schemering jagen, tenzij ze erg veel honger hebben natuurlijk….. Het euvel blijkt gelukkig snel verholpen wanneer we de remschoenen afkloppen er een stukje vulkanisch gesteente loskomt dat tussen de schoen en de schijfrem bleek te zitten. Nou, we zijn weer eens met de schrik vrijgekomen. We zijn toch wel opgelucht als we na een enerverende rit weer op de hoofdweg blijken uit te komen.

In Kasese doen we inkopen in de plaatselijke supermarkt die in de lonely planet staat vermeld. Niet te vergelijken met Albert Heijn, maar ze hebben er toch alles waar we behoefte aan hebben. Een jongeman draagt onze inkopen in een doos netjes naar de auto. Via een slechte weg, waarbij je een tijdje helemaal niets meer ziet als iemand je inhaalt en een gigantische rode stofwolk opwerpt, komen we uiteindelijk aan in ons Forest Camp in Kibale Forest waar we vooral naar de chimpansees willen komen kijken. We krijgen twee romantische hutten toegewezen en voorwaar er zit ook een douche in. Buiten staat een olievat op een verhoging en om vijf uur komen de rangers een vuurtje stoken onder dat vat zodat we een heerlijke warme douche hebben. Edith en Reinier moeten zich bij ons komen douchen omdat hun technische installatie helaas defect is.

’s Avonds eten we in de plaatselijke canteen weer ’pisighetti’ en spelen we een spelletje kolonisten. De rangers hebben inmiddels een feestje gebouwd en we worden nadrukkelijk uitgenodigd om mee te dansen, wat we dan ook maar doen. We zijn de enige ‘witten’ vanavond. Edith heeft speciaal voor deze feestelijke gelegenheid een flesje Waragi gekocht, het Ugandese equivalent van gin. Om 23.30 begint de hoofdranger met een speech waar hij wel een kwartier mee bezig is: “This is not a bosses party, but a colleagues party and we welcome our guest from the Netherlands” enz, enz, enz. Hij legt uit dat we ons om klokslag twaalf uur het nieuwe jaar inluiden door ons allemaal te gaan gedragen als chimpansees. Een van de rangers doet voor hoe een chimp zich gedraagt als hij verdriet heeft, hoe hij gilt als hij vrolijk is en welke kreten hij uitstoot als hij zin heeft in een vrouwtje. Hij maakt er tevens de bijpassende bewegingen bij. Best ingewikkeld allemaal! Na een beetje oefenen hebben we er al wat slag van, de rangers meer dan de Mzungus, maar het kan ermee door. Als het zover is barst er een enorm kabaal los waar de apen zich volgens mij rot van moeten zijn geschrokken. Hopelijk hebben ze zich niet te ver in het oerwoud terug getrokken zodat we ze morgenvroeg niet meer kunnen vinden. Toch weer wat anders dan een normaal vuurwerkje met oud en nieuw.

Keywords: