Uiteindelijk, met een stevige French omelet achter de kiezen gaan we dan toch op pad met Ruth, onze vrouwelijke ranger. Nadat we de auto ergens in de struiken hebben geparkeerd gaan we te voet verder, kruip door, sluip door, dwars door het regenwoud. Met de regen valt het wel mee vandaag, meer dan vijf druppels vallen er niet. Ruth volgt de sporen in het bos en gaat af op de geluiden die de chimps maken. Soms slaan ze heel hard op een boom en andere keren weer slaken ze ijselijke kreten. Hele tijden echter ook hoor je niets. Na een uurtje zoeken stuiten we dan op de eerste chimpansees. Ruth kent de apen van deze familie allemaal bij naam en ze wijst ons op de bijzonderheden van de apen. Opvallend veel beesten hebben verwondingen opgelopen bij onderlinge vechtpartijen of doordat ze in een strik zijn blijven hangen. Als ze beginnen te krijsen van zo dichtbij is dat best wel angstaanjagend. Gelukkig weet onze ranger hoe je die apentaal moet interpreteren. Volgens Ruth is er niets aan de hand. Ze vertelt dat de vrouwtjes vrij zijn om de groep te verlaten en zich aan te sluiten bij een andere groep, maar als ze zwanger terug komen wordt de baby gedood. Als we een anderhalf uurtje bij de apen zijn geweest gaan we weer langzaam terug naar het kamp waar een lekkere lunch wacht. Ze hebben er heerlijke fishstew. De rangers komen weer de centrale verwarming onder het douchevat opstoken en om klokslag zeven uur begint, net als gisteren, als op toverslag een oorverdovend krekelconcert. Af en toe doet het pijn aan je oren. ’s Avonds spreken we een stel Polen die drie uur onderweg zijn geweest voordat ze de chimps hadden gevonden. Ze zitten onder de bulten van de termieten en ander vliegend gespuis. Ze hebben echter wel schitterende video’s en foto’s gemaakt. Als diner eten we een groenteschotel met rijst en vis en als toetje een heuse pannenkoek met gesmolten chocola en poedersuiker! Hierbij wordt dan cola gedronken omdat dat schijnt te helpen tegen opstandige darmen.

Keywords: