Bij het luxe Speke hotel, in de bovenstad, gebruiken we de lunch. Je ziet hier opvallend veel blanken die je in de benedenstad toch niet zoveel tegenkomt. Met een private taxi laten we ons naar de Blue Mango brengen. He, Ina en haar familie zijn hier ook! Je kunt hier zwemmen en in comfortabele zetels een boek lezen onder het genot van een drankje. Even later voegt ook Reinier zich weer bij het gezelschap en drinken we nog een laatste glas op ons verblijf in Afrika.

We bestellen nog een maaltijd en dan is het tijd om naar het vliegveld te rijden. We vertrekken om zeven uur, want om acht uur moeten we er zijn. Het eerste stuk gaat soepeltjes, maar dan komen we in het centrum. Het verkeer staat hier muurvast. Rijen dik probeert het verkeer zijn uitweg naar de uitvalswegen te vinden. Bumper tegen bumper. Auto’s die van rechts en van links willen invoegen of oversteken doen daar een kwartier over, want niemand maakt ruimte. Tussen deze chaos door rijen dan nog boda boda’s en lopen jongens hun koopwaar aan te prijzen. De lucht is bezwangerd met zwarte uitlaatgassen en het stof dat van de weg opwaait en niemand die bedenkt om het verkeer eens te regelen. Een uur en een kwartier te laat arriveren we uiteindelijk dan toch om 21.15. op de luchthaven. Bezweet en gestresst schuiven we aan in de rij voor de paspoortcontrole. Afscheid nemen doet pijn, maar ook aan dit Afrika avontuur is nu een einde gekomen. We zeggen daaaaag tegen Edith en Reinier , nog een laatste knuffel en we hopen op een spoedig weerzien.

Keywords: