|
Komen we vandaag nog in Oeganda? |
|
|
|
Friday, 23 December 2005 |
Om kwart voor acht staat André met zijn bus voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. Dat is wel een gemak want nu hoeven we niet eerst naar het station en dan met de trein naar de luchthaven. Op Schiphol staat een immense rij voor de balie en het is maar goed dat we op tijd zijn. Een kwestie van wachten, aanschuiven, wachten, aanschuiven, riem af, zakken leeg, wachten, aanschuiven enz, enz.
Uiteindelijk zakken we dan toch in onze stoelen van het KLM toestel. Met bijna een uur vertraging i.v.m. een defect metertje, stijgt de Boeing dan eindelijk op. Net als ik twee uur later de bergtoppen van de Dolomieten bewonder maakt het toestel een vreemde bocht naar rechts. De captain laat weten dat het eerder gerepareerde temperatuurmetertje toch weer defect is en dat we terug vliegen naar Schiphol! Dat wordt dus een vertraging van zo’n vijf uurtjes! Gelukkig is Riny in staat om Edith te bereiken in Kampala zodat zij en Reinier niet de hele tijd vergeefs op ons staan te wachten.
De tweede poging verloopt gelukkig voorspoedig. Zo lang we boven Europees grondgebied zijn zie je beneden overal lichtjes van steden en dorpen. Boven Afrika is het donker, urenlang geen lichtje te zien. Om 02.00 ’s nachts landen we dan eindelijk op Entebbe en staan Edith en Reinier ons op te wachten. We rijden door een nachtelijk Uganda naar Kampala. Links en rechts van de weg is er nog behoorlijk veel volk op straat en we krijgen een eerste indruk van een voor ons totaal andere wereld voor de koplampen. Drie kwartier later rijden we door de poort van de compound en zijn we ‘thuis’ aangekomen. We delen alvast een paar cadeautjes uit, de rest moet wachten tot morgen. We kruipen onder de klamboe en proberen de slaap te vatten wat niet meevalt.
Het is warm.
Keywords:
KLM
Entebbe
vliegen
vertraging
wachten
|
Edith & Reinier in Oeganda 
