|
Tuesday, 15 February 2005 |
 | | Plan van aanpak. |
Na ruim een jaar in Uganda te hebben gewoond dacht ondergetekende de boel wel onder controle te hebben. Vooral wat verkeers-chaos betreft, voelde ik me hier al snel als een vis in het water. Beetje raggen met een ‘four wheel drive’, voordringen in de file, over de stoep als dat makkelijker is, aan de verkeerde kant inhalen, en niemand kijkt hier nog op als je de toeter eens flink lang indrukt. Ook al mag het officieel allemaal niet, deze situaties zijn meer regel dan uitzondering.
Maar wat je ook doet, je moet natuurlijk wel opletten:
Afgelopen week had ik een 'nieuwe Nederlandse in Uganda' bij mij in de auto zitten. Edith woont hier nu vier weken en ik zou haar meenemen naar de lokale sportschool. Op de heenweg complimenteerde zij mij nog meerdere malen over de geweldige manier waarop ik mijn auto door de avondspits manouvreerde. Nu is dat op zich niet zo heel bijzonder, want bijna iedereen die hier net aankomt is nogal verbaasd over de rijstijl hier, maar toch streelde het mijn ego!
Na het sporten besloten mijn huisgenootje en ik om haar even thuis af te zetten. Ik wist niet precies waar ze woonde, dus toen ik de straat voorbij reed zette ik mijn autoomaatje even in de achteruit om het straatnaam bordje te kunnen lezen. Het was namelijk een vrij donker zandweggetje met weinig zicht...maar dat praat natuurlijk niet goed dat ik mijn auto zo achteruit de greppel inreed!
We lagen zo ongeveer op z’n kant. Ik moest door het raampje naar buiten klimmen. De auto hing in de goot en zelfs de ‘four wheel drive’ bood hier geen uitweg meer. Het was al een uurtje of half 11 ‘s avonds en de meeste Ugandesen liggen dan al lang te slapen. Zij staan met de zon op en gaan daarom op tijd naar bed. En met drie dames alleen konden we die auto natuurlijk nooit meer de weg op krijgen. Wat te doen?
Het ongeluk gebeurde in mijn eigen straat, dus allereerst hebben we onze ‘guard’ er maar eens bij gehaald. Hij kon helpen duwen en met zijn automatische geweer kon hij tegelijkertijd drie blonde dames beschermen die zielsverloren ergens alleen in het donker op een zandweg in Uganda waren gestrand.
 | | Uitvoering |
Maar één man was zeker niet voldoende om die auto terug op de weg te krijgen. Gelukkig kwam er toch nog af en toe een verlate voetganger voorbij die bereid was om te helpen duwen. Ook het buurthoofd kwam langs en hij regelde nog wat extra mankracht. Na ruim veertig minuten had zich een vijftiental mannen en enkele dames rondom de auto verzameld.
De volgende stap: plan van aanpak. Alle 'redders in nood' hebben nog ruim een kwartier staan bekvechten over de beste manier om die auto omhoog te krijgen. Daar kwam bij dat mijn auto nog vrij zwaar bleek te zijn. De wagenis niet extreme groot, maar alleen de ‘four wheel’ aandrijving zorgt al voor een kilootje of 150 extra. Daarbij moest de auto dwars omhoog geduwd worden om schade te beperken. Na veel geduw en getrek stond ie uiteindelijk toch weer op de weg. Geluk bij een ongeluk; geen schade. Het was natuurlijk geen nieuwe auto en er zaten dus al wat krassen op....maar ik zag in elk geval geen opvallende nieuwe krassen.
 | | Uitbetaling |
Toen deed het volgende probleem zich voor: "Muzungu1, what do you pay us?" Tja, een vriendendienst was ‘t dus blijkbaar niet. Uiteindelijk heb ik iedereen tevreden kunnen stellen met een biertje. Zij blij, ik blij: Geen gewonden, geen schade en geen politie erbij die mij zou beschuldigen van 'reckless driving', waarvoor je dan weer diep in de buidel moet tasten!
En Edith? Het verbaasde haar hoe weinig ophef men er hier van maakt als iemand z’n auto de greppel inrijdt. Zij bedankte mij dan ook hartelijk voor het avontuur. Hierbij zeg ik: Graag gedaan en welkom in Uganda, een fantastisch land!
Maaike Kempes
Kampala, Uganda
- Muzungu: Algemene aanduiding voor niet-Ugandesen. In Swahili betekent het letterlijk: iemand die komt en gaat/ iemand die reist.
|
Edith & Reinier in Oeganda 
; "Plan van aanpak.")
; "Uitvoering")
; "Uitbetaling")