 | | Edith inspecteert ons nieuwe huis |
Het huis van de witte man met de witte baard was mooi!We hoopten dat hij spoedig zijn huis uit gezet zou worden omdat hij heel wat rekeningen niet betaald zou hebben. En waarschijnlijk de huur van dit huis ook niet zal gaan betalen. Maar de witte man met de witte baard lijkt het ook nu weer aardig voor elkaar te hebben.
Toen we met onze makelaar voor de tweede maal voor het huis stonden waar de man met de witte baard verblijft, belden we de huiseigenaar om te vragen of we het huis nogmaals, en nu ook van binnen zouden mogen bezichtigen. Zonder dat het uitgesproken was wisten alle mensen die in de auto zaten inclusief de chauffeur, hoe de vork in de steel zat. Iedereen was dan ook hoogst verbaasd toen de huiseigenaar vertelde dat het huis pas 1 mei weer beschikbaar is voor verhuur. We hebben geen idee wat voor verhaal de baardman heeft vertelt. Niemand voelde zich echt geroepen om daar nog een verhaal aan toe te voegen.  | | Dikke sloten zorgen er overal voor dat ervoor dat er niemand in komt |
Wat hadden we dan nog meer op onze lijst van huizen staan? Veel huizen die nog helemaal niet af waren. Waar de stroom voor de bouwlamp nog gewoon met een verlengsnoer van de buren kwam. Of een schitterend huis waar de poort alleen nog ontbrak, zodat iedereen in en uit de compound kon lopen. (en daar heb je normaliter niet alleen een poort, maar ook een watchman zitten) Verder waren er nog wat huizen waar we pas later in zouden kunnen. En dan had je nog de huizen die best wel duur waren. Een daarvan hadden we al vrij vroeg gezien, toen we dachten dat er nog een heleboel schattige goedkope en voltooide huisjes in veilige wijken zouden komen. De ene helft van het huis wordt bewoond door een een lief omaatje die niets liever doet dan in haar prachtige tuin werken. Ze vertelde honderduit, en was heel blij om ons als mogelijke huurders te zien. Een fijn jonge wit stel. Voor we vertrokken hoorde Edith haar nog net tegen de makelaar zeggen dat ze best wilde zakken met de prijs. Daar hoopten we wel op, want het was allemaal over het randje van het budget. De bezichtiging van de hele trits (wel 20?) andere huizen leerde ons wel dat de prijs/kwaliteits verhouding van Mrs Mary uitzonderlijk gunstig was.  | | Iets te groot huis in een buitenwijk |
Dus bleven we regelmatig telefonisch contact gehouden met Mrs Mary. Deze liet op haar beurt weer merken dat ze ons erg aardig vond. En het leek erop dat de maandelijkse huurprijs onderhandelbaar was. Wij hadden ondertussen heel wat berekeningen gemaakt en van alle kanten bekeken hoe er misschien toch een mouw aan te passen zou kunnen zijn om in dit droomhuis te wonen, bijvoorbeeld een kamer onderverhuren. Toen bedachten we dat we er voor een jaar wel in willen investeren. We doen nu eenmaal ‘n jaar lang vrijwillig goed werk, dan mogen we ons wel verwennen met een mooi huis en daarnaast was het voor een klein beetje meer geld, zoveel rijker aan voorzieningen, dat we gek zouden zijn als we dit niet zouden doen. (voor de zuinige Hollanders onder ons, we hebben het over een verschil van max. 80 euro tussen de goedkoopste woning en het bedrag waar we het nu over hebben.) Druk verontschuldigend liet zij mij weten dat het verschil was opgelopen tot 130 euro en dat daarmee onze kans verkeken was. Teleurgesteld maar enigszins wel al verwacht, want het is inderdaad een mooi (en dus duur) huis, fantaseerden we alweer snel over het volgende huis. We sliepen immers tijdens deze huizenjacht op een piepklein kamertje, dat volgestouwd met onze spullen, steeds meer een puinhoop werd. Deze omgeving voerde de druk nog wat extra hoog op om ze snel mogelijk een eigen stekkie te vinden.  | | Nog niet helemaal af |
Reinier, de man, bereikt duidelijk toch iets meer dan de vrouw in dit Afrikaanse continent, belde het omaatje nogmaals op. En hij kreeg het warempel voor elkaar om de prijs weer te laten zakken. We hebben onze biezen gepakt en snelde naar haar toe om dit alles persoonlijk te gaan bespreken. Zij ging vrolijk weer terug naar haar oorspronkelijke prijs en samen besloten we dat we de volgende dag mochten intrekken. We hadden er namelijk wel haast bij, gezien de schommelingen in huurprijs. En we hadden bedacht dat een huurcontractje snel uitgetypt, geprint en ondertekend kan zijn. Het omaatje, zij beschouwd ons al als haar kleinkinderen, liet ons trots zien dat ze nog een bankstel en bedden had staan. Dit alles mochten we lenen. Het leek ons verstandig de nadruk op lenen te leggen, we hadden het gevoel dat de huur elk moment weer omhoog zou kunnen gaan want we huurde nu bijna een gemeubileerd huis. Zij leek oprecht goed te willen doen en binnen een uur stonden alle spullen in ons toekomstige huis op z’n plek.  | | Mrs mary in haar tuin |
Het werd tijd om een contract te schrijven, we kregen een exemplaar van de vorige huiseigenaar. Dit paste Edith aan. Deze aangepaste versie moest weer uitgeprint in een internetcafe met stroom. En twee dagen nadat Mrs Mary de aangepaste versie had ontvangen belden we haar met de vraag of er nog aanpassing gemaakt moesten worden in het contract. Jawel, nu had ze ineens bedacht dat de huur weer omhoog moest naar het bedrag dat we niet hebben want het was immers een gemeubileerd huis geworden!Ooops.  | | Ons hok in de Red Chilli |
Mrs Mary vertelde dat ze de vorige huiseigenaar, een Srilankeese man, nog moest afbetalen en het geld van de huurverhoging daarvoor nodig heeft. Na een lang verhaal wordt het duidelijk dat ze om precies te zijn 50 euro meer nodig heeft, contant, eenmalig. Daarom stelden we voor om haar eenmalig 50 euro meer te geven, en die later op de huur in mindering te brengen. Dit vond ze gelukkig een goed voorstel. Haar hele verhaal gaat als volgt; voor ons woonde er een Srilankeese man in ons huis. Hij huurde het pand en plotseling kwam zijn hele familie en was het huis te klein. Hij vertrok zonder het huurcontract te beëindigen (en het vlees uit de koelkast te halen, dat was geen goed idee). Hij had wel al 6 maanden huur vooruit betaalt en eist deze nu terug van Mrs Mary. Normaliter zou je denken dat dat zijn probleem was maar hij wist het Mrs Mary's probleem te maken.  | | Het huis wordt ingericht |
Om een lang verhaal kort te maken, dit hele proces duurde een week, pas na een week van dooronderhandelen hebben we het contract samen getekend en mogen we ons de wettige huurders noemen van dit droomhuis! Zij heeft de grote zak met geld, je moet 6 maanden vooruit contant betalen, gebruikt om de Srilankeese man te betalen. We willen heel graag haar verhaal geloven. Maar het kan natuurlijk ook nog altijd zo zijn dat het verhaal toch nog een andere versie kent. We zullen het waarschijnlijk nooit weten en we hopen ook dat “The Srilanka Man†of een ander mens gerelateerd aan dit huis, nooit plotseling voor onze deur komt te staan om nog het een of ander op te eisen, of erger nog, ons eruit te zetten.Ondertussen genieten wij wel van ons rust oord dat van alle gemakken is voorzien. We eten de heerlijkste verse ananassen in het warme Afrikaanse zonnetje op onze eigen veranda met een uitzicht over Kampala en de geurende bloemen tuin van Mrs Mary! En meermaals per dag verzuchten we tegen elkaar “Wat hebben we toch een heerlijk leven.â€
|
Edith & Reinier in Oeganda 
; "Edith inspecteert ons nieuwe huis")
; "Dikke sloten zorgen er overal voor dat ervoor dat er niemand in komt")
; "Iets te groot huis in een buitenwijk")
; "Nog niet helemaal af")
; "Mrs mary in haar tuin")
; "Ons hok in de Red Chilli")
; "Het huis wordt ingericht")
