Ongeveer twee jaar geleden hebben wij een hele mooie stoere four wheel drive gekocht en met heel veel trots maakten wij een filmpje waarop iedereen kon zien dat een leven door de straten van Afrika zonder four wheel drive onmogelijk is. Met een nummer van Ramstein op de achtergrond scheurde wij door de zandwegen en door de, nu in een keer, wenselijke potholes aangezien ze eraan bijdroegen de bruine plassen tot over het dak te spetteren. Inmiddels twee en een half jaar later spettert onze Mitschibischi Four Wheel Drive iets minder door de potholes van Kampala.

Inmiddels twee en een half jaar later spettert onze Mitschibischi Four Wheel drive iets minder door de potholes van Kampala. Hij heeft de afgelopen maanden zoveel operaties ondergaan dat ik mij langzaam begin af te vragen of ondertussen nog niet elk minuscuul onderdeel van de auto door de handen van de mechanic is gegaan. Bij een Afrikaanse mechanic zou je kunnen denken dat het magisch is. Ten minste als je de oude Volkswagen trucks uit de jaren '40 over de wegen ziet schuiven dan bedenk ik mij dat daar een paar hele technische, inventieve en ervaren handjes mee begaan zijn geweest. Maar elke keer als wij 'witte' ons trotse vervoermiddel door deze handjes willen laten bewerken, krijgen we het voertuig allereerst onder het smeer van de olie, gescheurde bekleding, drie muziek-bandjes en een paar auto onderdelen minder, terug. Schouders eronder, op naar een tweede opinie mechanic was de oplossing! Toen bleek dat de schakelkast kapot zou zijn en het werd mij voorzichtig uitgelegd dat er in zijn hele mechanic carrière wel 7 auto's voorbij waren gekomen die niet meer te repareren waren aan de schakelkast. Ik moet er vast een beetje wantrouwend maar hoopvol bij hebben gestaan. Maar wij hadden geluk, want onze Pajero werd gefikst! Vanochtend vroeg startte ik met veel hoop ons autootje om op weg te gaan naar de plaatselijke pottenbakker omdat mijn 1 jaar oude potten nu al door mijn palmbomen ontgroeid zijn, en jaaa alles groeit hier als kool. Maar helaas dacht ons bakkie hier anders over en wilde hij niet starten. En inmiddels begin ik mij af te vragen of onze auto ons echt wel op weg helpt. In Afrika valt het tien keer meer op dat we vier stappen vooruit zetten maar tegelijkertijd weer vijf terug. Ten minste zo voelt het.

En hoe gaat het verder met ons? We vinden het heerlijk hier! We zijn gezond en we hebben leuk werk, gezellige mensen om ons heen en het gaat fantastisch. Maar goede verhalen zijn lang niet zo interessant om te horen, toch?

De toppers van het land, de meest geleerde van het land en misschien ook wel de best betaalde baan in het land: de advocaat.

Wij hadden er in ieder geval een nodig. Niet omdat we ons misdragen hebben maar omdat we een nieuwe service willen gaan aanbieden binnen ons bedrijf. We gaan binnenkort namelijk Hosten en Domeinen verkopen! Voor de mindere Nurds onder ons: klanten kunnen een domein-naam bestellen, bijvoorbeeld simama.net en kunnen hun websites plaatsen op een enorme geheugen machine, de server, zodat de websites te bekijken zijn in de hele wereld. En omdat we dan eigenlijk namen/identiteiten verkopen op het world wide web moeten er ook veel officiële documenten en contracten aan te pas komen die onderschrijven welke klant welke naam heeft gekocht. En ons bedrijf natuurlijk indekken, want we bieden nogal wat diensten maar we hoeven niet zo nodig aangeklaagd te worden als een klant van ons een porno website is begonnen bijvoorbeeld.

Met een stapel zelf gemaakte contracten en templates onder de arm, stapte ik de wereld binnen van de advocaten. Ze zitten voornamelijk allemaal in 1 gebouw in Kampala, namelijk Bleu Building. De trots van Kampala. In mijn ogen een uiterst lelijk blauw beglazen aquarium, maar goed. Smaken verschillen nu eenmaal. De eerste advocaat, vriendelijke man en lijkt mee te kunnen praten over het concept en hoe we de contracten willen hebben, communiceert nauwelijks terug na mails en telefoontjes. De tweede advocaat wilde na herhaaldelijk aandringen niet aangeven wat zijn uurprijs is en begon dus een contract van 8 pagina's te schrijven, uh zonder 'contract' (tussen ons en de advocaat). Riep dat hij meer dan 12 uur werk eraan had besteed, terwijl we Engelse spelfouten erin vonden en de nummering compleet niet klopte. Refereren naar deel 5.5 in het contract en deel 5.5 bestaat helemaal niet, dat bestaat toch niet? Vervolgens bood Reinier aan dat hij zijn secretaresse (was niet zo'n mooi ding hoor) wel een snel cursus documenten typen wilt geven, waarop hij een rekening stuurde van 1.000 US Dollar en of we dan alstublieft zelf nog even het hoofdstuk nummeren en verwijs gedeelte wilde aanpassen. ??? Staat er; 'wij zijn debiel op ons voorhoofd?' De derde advocaat, heeft goed en snel werk verricht voor een redelijke prijs. He he, gelukkig maar. Ik begon het al bijna op te geven. Het zal toch niet zo zijn dat alle toppers van dit land zo inefficiënt als maar kan, gingen zijn. Ik hoop binnenkort met officiële contracten volgens de Ugandan Law de advocaten wereld weer te verlaten.

Ik had nog nooit van het woord gehoord. Jullie? Na een week Uganda ging ik al samen met een (toen kennis, inmiddels) vriendin kicken. Daar leerde ik de verrassende schop, vooral voor de tegenligger, naar achteren gericht, ook genaamd: kickback. Uit balans en vrij onhandig schop ik er nog steeds elke dinsdagavond op los. Pas maanden later kwam ik te weten dat er een tweede soort is van de kickback. Niet op de sportschool maar binnen de Ugandese Overheid. Via via, ja zo gaat dat, werd ik uitgenodigd bij iemand werkende binnen de overheid, die iemand noem ik voor het gemak even mijn contact persoon. De overheid wilt graag een trainings programma uitrollen dat de jongeren coördinatoren van het land moet leren hoe zij de jongeren projecten voor en door jongeren kunnen organiseren. Haha! De participatieve methoden die ik geleerd heb bij ICA zie ICAnederland.nl zouden hier ideaal bij passen. 100 Jongeren moeten getraind worden in verschillende participatieve methoden, waaronder de consensus workshop. Een leuke opdracht, dacht ik bij mezelf en dus ging ik aan de slag en schreef een mooi voorstel. Mijn contact persoon binnen de overheid echter zou hoogstwaarschijnlijk een kickback verwachten, zeiden mijn veel meer ervaren vrienden/adviseurs. Ongemakkelijk en onzeker waar te beginnen poogde ik het onderwerp van de kickback aan te knopen met mijn contact persoon. Waarop zij heel gewoon, alsof het de normaalste zaak van de wereld is antwoordde dat 30% in haar zakken gepast zou zijn. Lieve hemel! 30% Voor haar van het totale bedrag dat ik in rekening zou brengen voor het geven van mijn trainingen. Dus dit is nu een kickback. In de zaken/overheids wereld in Uganda word hier vrij gewoon over gedaan. Maar willen wij met ons bedrijfje hier eigenlijk wel aan mee doen? Zijn al die kickbacks niet vreselijk ongezond uiteindelijk voor de Ugandese economie en begint verandering op de eerste plaats niet bij jezelf? Wij hebben besloten ons voorstel wel in te dienen en mee te doen omdat het een vreselijke leuke opdracht is. Maar achteraf heb ik ook wel weer een beetje spijt. Van de andere kant, hoelang kunnen we zaken blijven doen in Uganda zonder kickbacks?

De inhoud van mijn verhalen gaan iet wat verschuiven merk ik. Aangezien we onze dagen niet meer alleen met avonturen en rondreizen benutten. Maar ik merk uit reacties van vrienden en familieleden dat jullie wel nog steeds graag een up date ontvangen van onze dagelijkse bezigheden hier. Dan zullen we over moeten schakelen naar andere onderwerpen, zoals zaken doen in Uganda!